در سال‌هاي اخير بيوتکنولوژي مرتبط با DNA در فاز جامد، بطرز شگفت انگيزي بسط يافته است. پيشرفت‌هاي صورت گرفته در اين زمينه تمايل رو به گسترش مرتب کردن ژنوم انساني و تحليل توليد در مقياس بالاي بيان ژنتيکي با استفاده از تراشه‌هاي ساخته شده ازDNA، را همسو کرده و راهکارهاي مناسب جهت ساکن کردن DNA روي يک حامل جامد براي ساخت تراشه‌هاي DNA يا ابزارهاي دقيق شامل DNA بر مبناي آرايه روز به روز توسعه مي‌يابد.

روش‌هاي تثبيت DNA شامل جذب سطحي، کوپليمريزاسيون، کمپلکس‌سازي و اتصال کوالانسي مي‌باشند. دراين روش‌ها مرسوم است که از نمک (Saline) و SAM هاي تيولي براي اتصال کوالانسي  ليگونوکلئوتيدها استفاده شود. دو شکل تراشه هاي DNA که هم اکنون کاربرد گسترده‌اي دارد، شامل ميکرو‌آرايه اي cDNA و ساختار آرايه اليگونوکلئوتيدي  سنتز فتوليتوگرافي شده                              (Photo-lithographically synthetized oligo-nucleotide array) مي‌باشد.

تراشه‌هاي DNA، دستگاه‌هايي هستند که خاصيت ويژه شناسايي دو تک رشته DNA در طي فرايند هيبريد کردن، با کارآيي «نانوتکنولوژي» را دارا مي‌باشند. استفاده از ميکرو‌تکنولوژي و روبوتيک امکان بدست آوردن دستگاه هاي تحليل‌گر قابل باز توليد و بسيار موازي را با هزينه کم مهيا مي‌سازد.

تراشه هاي DNA  از حامل‌هايي جامد تشکيل شده‌اند که نواحي با مشخصات بسيار دقيق را فراهم مي آورند. هر ناحيه، از يک نوع حسگر مولکولي تشکيل شده است ( در حال حاضر ترتيب هاي DNA تک رشته، اليگونوکلئوتيدها يا تکه ژن ها). اين حسگر‌ها توانايي شناسايي ويژه رشته مکمل خود را در جهت تشکيل دو رشته‌اي کامل خود دارا هستند. زماني که تراشه‌هاي DNA درون محلولي قرار مي‌گيرند که حاوي اهداف ناشناخته متفاوتي است، فرايند هيبريد شدن فقط در نواحي که تک رشته‌هاي مکمل حضور دارند رخ مي‌دهد.

 

 

«استفاده از مطالب این سایت با درج منبع بلا مانع است.»

 

 

                                                                         مهندس مهرداد کرباسیان